Een maand geleden schreef ik mijn eerste blog van dit jaar.
Toen wist ik nog niet hoe anders alles er zo kort daarna uit zou zien.
Soms verandert een leven niet langzaam, maar ineens. Niet met grote woorden of duidelijke afsluitingen, maar met een stil besef dat iets niet meer klopt, terwijl je nog probeert vast te houden aan hoe het was.
Een lange relatie eindigde. En wat me misschien nog het meest raakte, was niet alleen het verlies zelf, maar het moment waarop ik besefte dat mijn beeld van hoe we met elkaar om horen te gaan als mensen niet altijd overeenkomt met de werkelijkheid.
Het vreemde aan zo’n moment is dat de wereld gewoon doorgaat. De dagen blijven komen. De boodschappen moeten gedaan. Afspraken stonden nog steeds in mijn agenda.
Maar vanbinnen voelde alles verschoven.
Ik merkte hoe mijn hoofd bleef zoeken naar logica, terwijl mijn gevoel vooral probeerde bij te benen wat er gebeurd was bovenop alles wat al speelde dit jaar. Nachten werden korter. Gedachten luider. Rust moeilijker te vinden.
Misschien herken je dat gevoel.
Dat je functioneert aan de buitenkant, terwijl er vanbinnen iets opnieuw zijn plek probeert te vinden.
De afgelopen weken sliep ik weinig. Gedachten kwamen in golven. Gevoelens ook. Soms probeerde ik ze te begrijpen, soms wilde ik ze vooral even niet voelen.
En ergens tussen die onrust besloot ik iets kleins te doen.
Ik begon met opruimen. Niet omdat ik wist wat het zou oplossen, maar omdat ik voelde dat ik niet langer stil wilde blijven staan in wat pijn deed.
Mijn bovenverdieping ging volledig overhoop. Alles van zijn plek. Oude indelingen losgelaten. Ruimte gemaakt waar eerst spullen stonden. Niet omdat het moest, maar omdat iets in mij voelde dat beweging nodig was voor verwerking en regulatie.
Niet opgelost. Niet ineens licht.
Maar wel beweging en andere energie.
Soms verwerken we niet door te begrijpen, maar door te veranderen wat wél binnen onze invloed ligt.
Terwijl mijn persoonlijke leven herschikte, bleef mijn werk bewegen. Ik rondde de laatste onderdelen van mijn workshop The Edit af, een project dat al langer in mij leefde. Er zijn nog geen inschrijvingen, en eerlijk gezegd vond ik dat spannend om toe te geven. We zijn vaak geneigd succes pas te delen wanneer het zichtbaar bevestigd is, maar niet alles wat waardevol is, begint met bevestiging van buitenaf.
Sommige dingen beginnen met trouw blijven aan wat je voelt dat klopt.
In dezelfde periode vond ik onverwacht rust in muziek. Ik besloot iets te doen wat ik lang had uitgesteld: delen wat al die tijd alleen van mij was geweest.
In één maand bracht ik mijn eerste drie muziekalbums uit. Vandaag volgde een single.
Het voelde kwetsbaar. Spannend. Onwennig.
En tegelijkertijd voelde het eerlijk.
Een sprong in het diepe.
Want delen wat je maakt, is uiteindelijk delen wie je bent.
Dit jaar heeft mij één ding weer opnieuw laten voelen: alles kan veranderen, soms zonder waarschuwing. We wachten vaak op het juiste moment om zichtbaar te worden, om te delen wat in ons leeft, om keuzes te maken die dichter bij onszelf liggen.
Maar misschien komt dat perfecte moment niet.
Ooit hoorde ik een zin die bleef hangen:
“Don’t die with your music still inside.”
Voor mij gaat dat niet alleen over muziek.
Het gaat over alles wat we inslikken. Alles wat we uitstellen. Over alles wat we inhouden zoals, woorden, dromen, zachtheid, talent, liefde en eigen waarheid.
Alles wat we pas durven te laten zien wanneer het veilig voelt.
Maar misschien wordt het nooit volledig veilig. Misschien is moed simpelweg beginnen terwijl je nog twijfelt.
Misschien draag jij ook iets met je mee dat gehoord wil worden.
Misschien voel je dat er iets mag veranderen, maar weet je nog niet hoe.
Alles wat ik maak, blogs, muziek, art, workshops en coaching, zijn momentopnames. Geen eindpunten. Geen absolute waarheden. Alleen delen van een weg die zich al lopend ontvouwt. Het zijn momentopnames van een mens die onderweg is, net als jij.
En misschien is dat precies waarom verbinding ontstaat: niet omdat iemand alles weet, maar omdat iemand durft aanwezig te zijn in het niet-weten.
Misschien deel ik daarom wel, omdat ik weet hoe belangrijk het is wanneer iemand je begrijpt op het moment dat alles nog onduidelijk is. Steeds opnieuw merk ik waarom delen ertoe doet.
Omdat iemand ergens vandaag staat waar jij gisteren stond. Omdat jouw woorden iemand kunnen bereiken op een moment dat jij nooit zult zien. Omdat één inzicht, één gevoel van herkenning, genoeg kan zijn om beweging te starten.
We leven met miljoenen mensen tegelijk op deze aarde, maar zoeken allemaal hetzelfde: gezien worden, begrepen worden, verbonden zijn, liefde geven en ontvangen.
Daar wil ik aan bijdragen. Met eerlijkheid. Met creatie. Met gesprekken die verder gaan dan oppervlakkige oplossingen.
Misschien herken jij jezelf in dit stuk.
Misschien zit jij ook in een periode waarin iets verschuift, terwijl de buitenwereld gewoon doorgaat.
Je hoeft daar niet alleen doorheen.
Voel je dat het tijd is om stil te staan bij waar jij nu staat, en waar je naartoe wilt, dan nodig ik je uit voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek. Geen verplichtingen. Gewoon een gesprek waarin ruimte is voor jouw verhaal.
Soms begint verandering niet met een groot plan, maar met één eerlijk gesprek.
Je bent welkom.
“Jezelf zijn is je grootste kracht.”
Liefs, Donja