Wanneer de wereld dieper binnenkomt
Vaak voelt het alsof het leven niet gewoon langs mij heen beweegt, maar door mij heen. Geluiden komen harder binnen, woorden blijven langer hangen, sferen kleuren mijn stemming voordat ik ze bewust kan benoemen. Lange tijd dacht ik dat dit iets was wat ik moest temperen, verbergen of “normaliseren”. Tot ik langzaam begon te begrijpen: dit is geen last die ik draag, dit is een manier van zijn.
Hoog sensitiviteit betekent voor mij dat ik de wereld in vele lagen ervaar van zoveel verschillende perspectieven. Ieder inzicht hun eigen waarheid en schaduw, vaak botsend met elkaar, maar allemaal puur en waardevol. Waar anderen misschien één indruk krijgen, voel ik er vijf of vijftien. De ondertoon van een gesprek, de spanning in een ruimte, de schoonheid van een klein detail dat niemand lijkt op te merken. Het is intens, vaak vermoeiend, maar ook ongelofelijk rijk.
Er zijn dagen geweest waarop ik mezelf kwijt raakte in die intensiteit. Te veel prikkels, te weinig rust. Ik wilde mee kunnen in het tempo van de wereld, maar merkte dat mijn lichaam en hart een ander ritme vroegen. Dat is geen zwakte, al voelde het vaak wel zo, zeker als dat het tempo lijkt van de wereld om mij heen. Het was een uitnodiging om te luisteren en durven anders te zijn en te kiezen.
Van overleven naar afstemmen
De echte verandering begon toen ik stopte met vechten tegen mijn gevoeligheid. Niet in één keer, maar in kleine momenten van eerlijkheid. Toen ik mezelf toestond om eerder naar huis te gaan. Toen ik leerde dat “nee” zeggen ruimte kan maken voor een dieper “ja”. Toen ik begreep dat rust geen beloning is, maar een voorwaarde.
In die ruimte ontdekte ik iets bijzonders: flow, thuiskomen bij mijzelf. Dat moment waarop alles samenvalt. Wanneer ik schrijf, wandel in de natuur, muziek luister of volledig opga in een creatief proces. Mijn gedachten verstillen, mijn aandacht verdiept zich, en ik voel me precies goed afgestemd op wat er is. Voor mij is flow geen prestatie, het is een staat van zijn waarin mijn sensitiviteit niet te veel is, maar precies genoeg.
Hoogsensitief zijn betekent dat mijn innerlijke kompas fijn afgesteld is. Als ik ernaar luister, leidt het me naar wat klopt. Niet altijd naar wat makkelijk is, maar wel naar wat waar is voor mij.
Grenzen als een levend proces
Een van de grootste uitdagingen in mijn leven is het zetten en bewaken van mijn grenzen. Niet omdat ik niet weet waar ze liggen, maar omdat de wereld er zo vaak overheen beweegt alsof ze niet bestaan. Ik balanceer voortdurend tussen wat goed is voor mijn eigen systeem en staande blijven in het web van ongeregeldheden van de maatschappij, prikkels, verwachtingen, mensen en systemen die harder praten dan ze luisteren.
Vaak voelt het alsof mijn zenuwstelsel alles tegelijk moet dragen: de onrust, het onderhuidse gevoel van onveiligheid, het constante scannen op gevaar. Tegelijkertijd vervul ik zoveel rollen: mentor, coach, partner, zakenpartner, vangnet, terwijl ik probeer mijn innerlijke visie vorm te geven in een wereld die daar zelden echt de ruimte voor neemt. En wanneer ik na zorgvuldige kwetsbaarheid wéér niet gehoord word, kan er iets in mij opstaan dat lijkt op een tiener: boos, gekwetst, stampvoetend, klaar om alles omver te gooien. Ze heeft gelijk. Het is onrechtvaardig. Het voelt onveilig en eenzaam. Maar ze is ook overweldigd.
De storm laten uitrazen
Ik heb moeten leren haar niet het stuur te geven. Niet te handelen in het heetst van die storm, hoe verleidelijk dat soms ook is. In plaats daarvan blijf ik zitten in de stilte, alleen, terwijl de golven door mij heen razen. Ik adem. Ik wacht. Tot de storm gaat liggen.
Pas dan kan ik mezelf weer horen. Pas dan kan ik mijn energie terughalen naar mij en haar opnieuw richten, niet op de ander die mij niet begrijpt, die daar vaak ook niet mee bezig is en simpelweg patronen en regels volgt zonder pauze of oprechte reflectie, maar op keuzes en stappen die míj ondersteunen. Keuzes die mijn veiligheid versterken en mijn toekomst bouwen.
Het is een eindeloos vermoeiend proces, die moed om steeds weer mijn stem te laten horen in een wereld die vaak over mij heen is gewalst. Maar elke keer dat ik kies om trouw te blijven aan mijn zenuwstelsel, verstevig ik mijn muren niet door ze harder te maken, maar door ze bewuster te bewonen.
Waar ik mijn openheid bewaar
Een van de belangrijkste lessen die ik blijf leren, is dat openheid geen plicht is. Ik leer steeds sneller om niet langer uit te blijven leggen, te verzachten of mezelf open te stellen voor muren die niet ondersteunen, systemen die niet willen begrijpen en mensen die niet willen samenwerken. Hoe zorgvuldig of kwetsbaar ik ook spreek, sommige structuren luisteren niet, omdat ze daar simpelweg niet voor zijn ingericht. Die energie kan ik niet blijven verliezen. Ik heb haar nodig om het zelf te dragen, goede keuzes te maken en te bouwen.
Mijn openheid reserveer ik steeds bewuster voor de mensen die wél open zijn. Mensen die willen begrijpen, die ondersteunen, die tussen de regels door kunnen luisteren en samen naar oplossingen durven kijken. Mensen bij wie mijn zenuwstelsel niet hoeft te overleven en te strijden, maar mee mag ademen. Die helpen dragen, in plaats van alles te laten ratelen als een op hol geslagen kermisattractie. Dat is geen afsluiten, dat is selecteren. En in die selectie ontstaat rust, richting en een vorm van veiligheid die niet afhankelijk is van erkenning, maar geworteld is in afstemming.
Geluk in kleine frequenties
Geluk voelt voor mij zelden groots of luid. Het zit in de kleine frequenties: het zachte licht in de ochtend, een oprecht gesprek, de stilte na een regenbui. Ik heb geleerd dat mijn zenuwstelsel geen constant vuurwerk nodig heeft. Het verlangt naar echtheid, naar vertraging, naar betekenis.
Dat betekent niet dat het leven altijd rustig is. Integendeel. Ik voel verdriet diep, twijfel intens en spanning vaak tot in mijn botten. Maar juist omdat ik zo diep voel, kan ik ook diep herstellen. Ik kan geraakt worden door schoonheid op een manier die mij optilt, mij herinnert aan verbinding, met mezelf en met de wereld.
Langzaam verschoof mijn definitie van geluk. Niet langer “alles onder controle hebben”, maar in contact zijn met mezelf, ook als het schuurt. Niet altijd sterk zijn, maar aanwezig blijven.
De kracht van zachtheid
Wat ik misschien wel het meest heb moeten leren, is dat zachtheid geen tegenpool is van kracht. Het ís kracht. In een wereld die vaak snelheid en hardheid beloont, vraagt het moed om afgestemd te blijven. Om te voelen waar je grens ligt en daar trouw aan te zijn.
Mijn sensitiviteit leert mij luisteren, naar mijn lichaam, mijn emoties, mijn intuïtie. Ze nodigt mij uit tot een leven dat niet oppervlakkig voorbijgaat, maar bewust wordt beleefd. Ja, soms verlang ik naar eenvoud. Maar ik weet ook: ik zou deze diepte niet willen missen.
Thuiskomen in mezelf
Leven met hoge sensitiviteit is voor mij een proces van thuiskomen. Niet door mezelf te veranderen, maar door mezelf toe te staan. Door mijn tempo te eren, mijn behoefte aan betekenis serieus te nemen en mijn gevoeligheid niet langer te zien als iets dat ik moet managen, maar als iets dat mij richting geeft.
In flow zijn is niet altijd moeiteloos. Geluk is niet altijd licht. Maar wanneer ik leef in afstemming met wie ik werkelijk ben, ontstaat er een stille tevredenheid. Een gevoel van: dit is genoeg. En ik ook.
Dagelijkse reis
Iedere dag opnieuw is het voor mij een proces van afstemmen: ontdekken wat werkt, welke tools mij ondersteunen en hoe ik gegrond blijf in mijn eigen pad en waarheid. Diezelfde beweging vormt de basis van mijn werk als coach.
Als je jezelf herkent in dit verhaal, weet dan dat je hier niet alleen doorheen hoeft te bewegen. Leven en werken met een gevoelig zenuwstelsel vraagt geen harder worden, maar helderder afstemmen, op jezelf, op je grenzen en op de keuzes die je maakt.
In mijn coaching werk ik samen met mensen die diep voelen, scherp waarnemen en verantwoordelijkheid nemen, maar merken dat hun zenuwstelsel te vaak overbelast raakt. Samen creëren we overzicht, vertraging en praktische stevigheid. Geen snelle oplossingen, wel heldere keuzes. Geen harder werken, maar beter afstemmen.
Voel je dat het tijd is om je energie bewuster te richten en trouw te blijven aan wat jou ondersteunt, dan ben je welkom. Niet om gerepareerd te worden, maar om steviger te gaan staan in wie je al bent.
“Jezelf zijn is je grootste kracht.”
Liefs, Donja